içerik yükleniyor...Yüklenme süresi bağlantı hızınıza bağlıdır!

HAYALET EBEVEYNLER

Toplumun dinamiklerini aile; ailenin dinamiklerini ise aileler belirler. Toplumda ne kadar aile varsa o kadar da aile yapısı vardır. Yani sayısız anne-baba ve çocuk yapısı… Çocuklar da ebeveynlerin onlara karşı tutumlarına karşı şekillenir.

 

 

Baskıcı, aşırı koruyucu, demokratik vs. gibi birçok ebeveyn tutumu vardır. Baskıcı, otoriter, aşırı koruyucu gibi tutumları tasvip etmeyiz. Çocuğa aşırı hoşgörü gösterme, izin verici tavırları da içinde barındıran kavrama ise

 

 

“Hayalet Ebeveyn” lik diyebiliriz.

 

 

Bu kalıpta anne-baba çocuğa ilgi göstermez, şiddet uygulamaz ama yokmuş gibi davranır. Bunu da en yıkıcı davranışla yapar. Görmezden gelerek. Sadece bedenen çocuğun yanında bulunurlar. Özellikle çocuklarda fiziksel şiddetten daha çok hasar bırakan bu tutumda, çocuğun varlığını adeta bir inkâr vardır. İhmal had safhadadır.

 

 

Örneğin çocuk eve geç gelse değil nedenlerini sormak eve geç geldiği bile fark edilmez. Çocukla anne-baba arasında bir bağ, birbirlerinin özellikleri hakkında bir fikirleri yoktur. Kurallar, sınırlar, uyarılar ve kontroller yoktur. “Sesi çıkmasın, ağlamasın da ne yaparsa yapsın” gibi düşünceler hâkimdir. Bu kalıp kadar katı olmasa da çocuğu elektronik eşyalara bağımlı etmek, sınırsız televizyon izlemesine müsaade etmek de bir nevi “hayalet ebeveyn” olmaktır. Yani var ama yok, etkisi olmayan hatta bazen korku verici. Aynı şekilde kuralları sadece annenin veya babanın koyması, ebeveynlerden birinin çocuğun isteği doğrultusunda hareket etmesi de sakıncalıdır. Çocukla yaşanan herhangi bir pürüzde eşler birbirini yalnız bırakıp iyi polisçilik oynamamalıdır. Bu gibi durumlarda çocuk çıkarları doğrultusunda annesine veya babasına yaklaşarak çıkarlarına göre hareket etmeyi öğrenecektir. Eşler her zaman işbirliği yapmalı ve ortama duyarsız kalmamalıdır.

 

 

Bu tip ailede çocuk başına buyruk ve güvensizlik duygularıyla tanışır. Aslında değerli olmadığını, yokluğunun bile bir etkisinin olmadığı düşüncesine kapılır. Bu hissi aşılayansa çocuğun dünyaya gelişini sağlayan anne-babalardır. Çocukların dünyası yaşadıkları ev, insanlar ise anne- babalarıyla sınırlıdır. Ailede gördükleri değerle değerlendirirler kendilerini. Yetişkinlik çağına gelene kadar çocukların kontrol mekanizması ebeveynleridir. Katılımcı bir şekilde kurallar alınmalı ve uygulanma noktasında denetim net olmalıdır. Anne-babalar her zaman çocukların yetiştirilmesi ve ihtiyaçlarını karşılama noktasında özverili olmalıdır.

 

 

Sağlıklı çocuklar için sağlıklı aile yapıları şarttır. Ebeveyn olarak çocuklarınız için görünmez, etkisiz, zaman zaman korkunç “hayalet” olmak yerine birer “kahraman ” olmalısınız.

 

 

 

 

 

 

KAYNAKÇA

Tunç, A. ve Tezer, E. (2006). Çocuk yetiştirme stilleri ve benlik saygısı arasındaki ilişki. Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Dergisi, 3(25), 37-44.

Yılmaz, A. (2001). Çocukların algıladığı anne-baba arasındaki uyum, anne-baba tutumu ve benlik algısı arasındaki ilişkiler. Çocuk ve Gençlik Ruh Sağlığı Dergisi, 8(2), 85- 93

Yavuzer. Haluk. Çocuk Psikolojisi, İstanbul: Remzi Kitabevi,1987

Bu yazı 937 defa okunmuştur.
YAZARIN DİĞER YAZILARI
FACEBOOK YORUM
Yorum